Η σύλληψη του Εκρέμ Ιμάμογλου και η αντίδραση της Δύσης επιβεβαίωσαν ένα γνωστό μοτίβο: η δημοκρατία και τα ανθρώπινα δικαιώματα συχνά θυσιάζονται στον βωμό της γεωπολιτικής. Καταγράφοντας πώς οι ΗΠΑ και η Ευρώπη διαχειρίστηκαν επικοινωνιακά στο εσωτερικό πολιτικό ζήτημα της Τουρκίας, αποκαλύπτεται ξανά αυτή η διαρκής πάλη μεταξύ γεωπολιτικού ρεαλισμού και φιλελεύθερων αξιών που υποτίθεται ότι υπερασπίζονται.
Από τη μια πλευρά, οι ΗΠΑ υιοθέτησαν την τακτική της ήπιας διπλωματικής διαμαρτυρίας.
Η Rand Corporation, η οποία παράγει στρατηγικές και παρουσιάζει μια ημιεπίσημη άποψη στους αμερικανικούς κύκλους πληροφοριών και άμυνας, δήλωσε στην έκθεσή της που δημοσιεύτηκε στις 21 Μαρτίου ότι θα ήταν πιο ωφέλιμο για τη Δύση να δημιουργήσει μια «ρεαλιστική παρά ιδεολογική» σχέση με την Τουρκία. H Τουρκία, παρά τις αυταρχικές εκτροπές της, παραμένει κρίσιμος εταίρος στο ΝΑΤΟ και στη στρατηγική ανάσχεσης της Ρωσίας υποστηρίζει προτρέποντας την Ουάσιγκτον στη ρεάλ πολιτίκ με την Τουρκία. Όπως και έκανε... Το Στέιτ Ντιπάρτμεντ απέφυγε να καταδικάσει απερίφραστα τη σύλληψη, περιοριζόμενο σε γενικόλογες εκκλήσεις για σεβασμό των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.
Από την άλλη πλευρά, η Ευρώπη αρχικά σιωπηλή και επιφυλακτική, φάνηκε να ανακτά τη φωνή της μετά την απόφαση προφυλάκισης του Ιμάμογλου. Δήμαρχοι μεγάλων ευρωπαϊκών πόλεων εξέφρασαν την υποστήριξή τους, μεταξύ των οποίων και ο Χάρης Δούκας της Αθήνας, ενώ ευρωπαϊκά θεσμικά όργανα, όπως το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, και το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο, άσκησαν πιο έντονη κριτική.
Οι πολιτικές δηλώσεις συνοδεύτηκαν από μια έντονη αρθρογραφία στον δυτικό τύπο, με το Foreign Affairs, και τη Le Monde, να υποστηρίζουν ότι η Τουρκία ολισθαίνει σε ένα καθεστώς ρωσικού τύπου, όπου η αντιπολίτευση καταστέλλεται και οι εκλογές γίνονται διακοσμητικές.
Ο Τούρκος ακαδημαϊκός και γνωστός πολιτικός διανοούμενος, Μπασκίν Οράν, ερμηνεύει την πρώτη «αδράνεια» ως ένδειξη ότι η Ευρώπη, μετά από μια περίοδο προτεραιοποίησης της ασφάλειας λόγω του πολέμου στην Ουκρανία, και της αβεβαιότητας που δημιούργησε ο Τραμπ, άρχισε να επιστρέφει στις δημοκρατικές της ρίζες.
Ωστόσο, παραμένει το ερώτημα αν αυτή η επιστροφή είναι πραγματική ή απλώς ένα επικοινωνιακό προκάλυμμα, που θα ξεθωριάσει μπροστά στα γεωπολιτικά συμφέροντα.
Πηγή: ethnos.gr