Λίγες ώρες πριν από την αυλαία της φετινής Eurovision στη Βιέννη, η διοργάνωση βρίσκεται αντιμέτωπη με μια πρωτοφανή κρίση που απειλεί τα θεμέλιά της.
Συνδυαστική έρευνα των New York Times και του ισραηλινού Ynet φέρνει στο φως μια πολυεπίπεδη αντιπαράθεση, η οποία περιλαμβάνει από καταγγελίες για κρατική χειραγώγηση της ψηφοφορίας έως το σενάριο-βόμβα για οριστική απομάκρυνση του Ισραήλ από την ευρωπαϊκή σκηνή και τη μεταφορά του στη νεοσύστατη Eurovision Asia.
Σύμφωνα με το ρεπορτάζ του Ynet, η Ευρωπαϊκή Ραδιοτηλεοπτική Ένωση (EBU) εξετάζει σοβαρά το ενδεχόμενο να «μετακομίσει» το Ισραήλ στην ασιατική εκδοχή του διαγωνισμού, η οποία θα κάνει πρεμιέρα τον Νοέμβριο στην Μπανγκόκ.
Η πρόταση, αν και γεωγραφικά τεκμηριωμένη, συναντά ήδη αντιδράσεις από χώρες της Ασίας και παραμένει αβέβαιο αν θα υλοποιηθεί εντός του 2026. Η EBU, αν και τηρεί στάση αναμονής, ξεκαθάρισε πως όποιος συμμετέχει στη μία διοργάνωση δεν θα μπορεί να δίνει το «παρών» στην άλλη, αφήνοντας ορθάνοιχτο το παράθυρο για μια διπλωματική διέξοδο από το αδιέξοδο που έχει δημιουργηθεί στην Ευρώπη.
Παράλληλα, οι New York Times αποκαλύπτουν μια συντονισμένη επιχείρηση της κυβέρνησης Νετανιάχου να μετατρέψει τον διαγωνισμό σε εργαλείο εξωτερικής προπαγάνδας («hasbara»). Τα στοιχεία δείχνουν ότι το Ισραήλ δαπάνησε εκατοντάδες χιλιάδες δολάρια σε διαφημιστικές καμπάνιες για να κινητοποιήσει ψηφοφόρους στην Ευρώπη, με τον ίδιο τον πρωθυπουργό να προτρέπει το κοινό να εξαντλεί το όριο των ψήφων υπέρ της ισραηλινής συμμετοχής.
Η ανάλυση των δεδομένων ψηφοφορίας από το 2025 δείχνει ότι σε ορισμένες χώρες αρκούσαν μόλις μερικές εκατοντάδες οργανωμένοι ψηφοφόροι για να ανατρέψουν το αποτέλεσμα, γεγονός που οδήγησε φέτος στην επιβολή αυστηρότερων κανόνων και τη μείωση της δύναμης του κοινού.
Η εσωτερική κρίση στην EBU έχει ήδη προκαλέσει το μεγαλύτερο μποϊκοτάζ στην ιστορία του θεσμού, με την Ισλανδία, την Ιρλανδία, την Ολλανδία, την Ισπανία και τη Σλοβενία να απέχουν από τη διοργάνωση του 2026. Οι χώρες αυτές κατηγορούν την ηγεσία της Ένωσης ότι «κρύβεται» πίσω από τεχνικούς κανόνες για να αποφύγει τη συζήτηση για τα ανθρώπινα δικαιώματα.
Με τις οικονομικές απώλειες να διογκώνονται και τους χορηγούς να εμφανίζονται διστακτικοί, η Eurovision του 2026 μοιάζει περισσότερο με διπλωματικό ναρκοπέδιο παρά με μουσική γιορτή.